مدح و ولادت حضرت علی اکبر علیهالسلام
به جهـان بار دگر لطفِ دگر داده خـدا تا که بر دوحۀ* دین، باز ثمر داده خدا قمری سر زده از بُرج ولایت کامشب جلوه بر دَهر از این طُرفه قمر داده خدا شب میلاد علیاکبر و زهـرا شاد است که به نور بصرش نور بصر داده خدا به حـسـیـنبنعـلی داده خـداونـد عـلـی پسـر فـاطـمـه را نـیـز پـسـر داده خـدا پدری هم چو حسین و پسری هم چو علی گهـری پاک به این پاکْگـهـر داده خدا به تو یا فـاطـمه تـبریک و تـحـیّت بادا که به فـرزنـد تو فـرزنـد دگر داده خدا رحمت و مَکرمت و علم و حیا، فضل و کمال این همه حُسن به این تازه پسر داده خدا "اَشبَهُالنّاس" به پیغمبر و ماتم که مگر باز پیـغـمـبر دیگـر به بـشـر داده خدا؟ صاحب شوکت و فَر، اوست که مُلک دین را از شکوه قـدمش شوکت و فَر داده خدا ای که "قَد قامتِ" عُشاق بُوَد قامت تو! ز قـیـامـت به قـیـام تو خـبـر داده خـدا خُلق و خَلق نبوی، علم و کمال عـلوی ای علی جان! همه را بر تو مگر داده خدا؟ در شجاعت چو حسین و به صبوری چو حسن ارث بر تو ز عمـو و ز پـدر داده خدا ناصـرِ دین خـدایـی تو و دین خـود را به فـداکـاری تو فـتح و ظـفـر داده خدا شاهد زندۀ جانبازی تو کرب و بلاست بر تو میراث شجاعـت ز پدر داده خدا بهتر از دولت مِهـر تو و آبـائت نیست هر متـاعی که بر اَبـنـاءِ بشر داده خدا همه دردی به دوا میرسد از خاک درت وه که در خاک تو این قدر اثر داده خدا من تو را فطرسم ای آنکه ز مَهد پدرت! باز بر فـطرس پَر سوخـته پَر داده خدا از دو عالم به تو دل بستم و دارم ز تو چشم حَـمدُلِله به من این حُسن نظـر داده خدا دست از دامن لطـفـت نکـشـم تا به ابد که مرا مهـر تو در عـالـم ذَر داده خدا این هم از نعمت شیرینی تمجید شماست که سخـنهای مرا شهدِ شکـر داده خدا بر "موید" ز غم عشق تو همچون "خسرو" سـیـنـۀ سـوخـتـه و دیـدۀ تـر داده خــدا بـهـر مـدّاحـیِ اجــدادِ گــرام تــو بُــوَد طبع وارسته که بر این دو نفر داده خدا |